Nederland weer van ons

24 maart 2011

Voorzitter, 

De PVV is blij dat de staatssecretaris uitvoering heeft gegeven aan het verzoek van de PVV tot levenslange toezicht op uitbehandelde pedoseksuelen.

Weigeren moet inderdaad niet lonen, maar we moeten ons eerst afvragen waarom er geweigerd wordt. Vast staat dat de gemiddelde behandelduur schrikbarend is. Daar komt de onzekerheid bij, omdat vooraf niet duidelijk is hoe lang de behandeling zal gaan duren als er daadwerkelijk tbs-oplegging volgt. Daargelaten of de politiek hier (mede) debet aan is, ligt het wel op onze weg om aan een oplossing te werken. 

Professor Van Marle1 stelt dat de tbs in Nederland zeer laagdrempelig is. Hij stelt verder, en ik citeer: “je moet je afvragen of elke persoonlijkheidsstoornis wel een psychiatrische stoornis is. Ik vind dat wij veel te veel mensen met een persoonlijkheidsstoornis verminderd toerekeningsvatbaar achten en in de tbs stoppen. In het buitenland komt bij delinquenten die psychotisch zijn de gezondheidszorg op de eerste plaats, bij ons het strafrecht.” Verder geeft hij aan dat in het buitenland geldt dat Justitie zich niet moet bezighouden met behandelen. 

Tbs is bedoeld om de maatschappij te beveiligen. Mede in dat kader vindt ook de behandeling plaats. De behandeling eindigt pas als het risico op recidive onder een aanvaardbaar niveau is gekomen. De tbs-behandeling dient dus resultaat te hebben. De vraag moet dan ook zijn, welke stoornissen zijn te behandelen? Volgens deskundigen2 zijn persoonlijkheidsstoornissen nauwelijks te behandelen. 

In Canada zitten mensen met een persoonlijkheidsstoornis dan ook ‘gewoon’ in de gevangenis. In de gevangenis nemen ze deel aan programma’s welke het gedrag aanpakken. Ook in Engeland is de behandelbaarheid een voorwaarde voor opname in een kliniek. Het WODC heeft in 1999 een rapport gepubliceerd “Recidive na de tbs” waarbij is gekeken naar de mate van recidive van ex-tbs-gestelden. Op 1 februari 2008 is de Raad voor de Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming gekomen met een rapport “Advies longstay”. Centrale vraag in dat onderzoek was of er inderdaad sprake is van een zo grote groep tbs-gestelden voor wie geen resocialisatieperspectief meer zou zijn en geen andere oplossing dan levenslang te verblijven in een zwaar beveiligde tbs-kliniek. 

Geen van deze onderzoeken zijn echter gericht geweest op de omvang van de tbs-populatie met een persoonlijkheidsstoornis. En dat terwijl het “Advies Longstay” van de RSJ eindigt met de woorden: “kennis over de groep van langverblijvende TBS-gestelden vormt een onmisbare basis voor de ontwikkeling van behandeling, vergelijking van resultaten en het organiseren van doorstroom en maatschappelijk reïntegratie.” Er is ook geen onderzoek gedaan naar de mate van recidive bij ex-tbsgestelden met een persoonlijkheidsstoornis. 

Mijn vraag aan de staatssecretaris is dan ook of hij bereid is onderzoek te laten doen naar deze twee punten. Welk deel van de huidige tbs-populatie heeft een persoonlijkheidsstoornis? En bij welk deel van ex-tbsgestelden met een persoonlijkheids stoornis is sprake geweest van recidive? Inzet is de tbs alleen nog toegankelijk te maken voor delinquenten die baat hebben bij een behandeling zoals die in een tbs-kliniek wordt gegeven. Want daar is zowel de tbs-gestelde als de maatschappij mee gebaat. Als uit dit onderzoek zal blijken dat mensen met een persoonlijkheidsstoornis in de gevangenis kunnen leren hun gedrag aan te passen dan is de vervolgvraag dan ook of mensen met een persoonlijkheidsstoornis nog wel als gedeeltelijk ontoerekeningsvatbaar in een tbs-kliniek geplaatst moeten worden. Als op die manier de samenleving in dezelfde mate beveiligd blijft, maar de duur van de tbs-behandeling aanzienlijk korter zal worden, dan is dat winst en wat de PVV betreft het onderzoeken waard.

 

Dank u wel.

facebooktwitterinstagrammail

We hebben 49130 gasten

donaties

doneer

Nederland
English