Nederland weer van ons

Voorzitter,

De wijziging van, kort gezegd, de Beginselenwetten betreft de uitbreiding van de mogelijkheden voor het toepassen van dwangbehandelingen op gedetineerden in de tbs-instellingen (ook wel psychiatrische penitentiaire instellingen), gevangenissen en justitiële jeugdinrichtingen.

Dwangbehandelingen worden in het wetsvoorstel gedefinieerd als onvrijwillige, geneeskundige behandelingen. Volgens de regering is deze wijziging noodzakelijk, omdat een belangrijk deel van de forensische populatie in gevangenissen en justitiële jeugdinstellingen kampt met psychiatrische problemen.

Een andere reden voor de wijziging is gelegen in het voornemen de Beginselenwetten op het onderdeel dwangbehandeling te laten aansluiten bij de eerdere wijziging van de Wet bijzondere opname psychiatrische ziekenhuizen (de Wet Bopz). In 2008 is in die wet al gezorgd voor verruiming van de mogelijkheden van dwangbehandelingen. Door al deze wetten op dit punt met elkaar in overeenstemming te brengen, wordt een betere aansluiting gecreëerd van het strafrechtstelsel op het zorgstelsel en vice versa.

Het standpunt van de PVV jegens de tbs en het gevangeniswezen is wel bekend: het mag best een tandje minder op zijn zachtst gezegd. Maar ook voor de PVV geldt dat iemand in acute nood geholpen dient te worden. Maar daar zit nu net de pijn.

Ten eerste is het niet duidelijk om hoeveel gevallen per jaar het gaat. In antwoord op de vragen van PVV ter zake antwoordde de minister dat helaas niet wordt bijgehouden in hoeveel gevallen het huidige gevaarscriterium niet toereikend was en de gedetineerde onherstelbare schade opgelopen. Wel is duidelijk wat het gaat kosten, namelijk structureel € 55,7 miljoen per jaar voor 700 plaatsen die worden gereserveerd voor de dwangbehandelingen. In economisch moeilijke tijden is dit zonder onderbouwing van de noodzaak moeilijk te steunen.

Voorzitter, dit is geen simpele kosten-batenanalyse, want het gaat hier om mensen. Maar het is niet duidelijk of de betreffende instellingen wel behoefte hebben aan de uitbreiding van de dwangbehandelingsmogelijkheden. Dit is belangrijk, omdat het hier gaat om onvrijwillige ingrepen bij personen die gedetineerd zijn en zich dus niet of nauwelijks aan de dwang kunnen onttrekken. Bij de tbs-populatie zijn er voorafgaande aan het vonnis twee gedragsdeskundigen, waaronder een psychiater, geraadpleegd, waarna de rechter beslist. Bij gedetineerden in een gevangenis of een justitiële jeugdinstelling is dit niet het geval. Weliswaar is er een schriftelijk advies van twee psychiaters nodig voordat met de behandeling gestart mag worden, maar er is geen voorafgaande rechterlijke toets.

Er is wel de mogelijkheid van een toets achteraf, want er is bezwaar en beroep mogelijk tegen de beslissing tot het verrichten van een dwangbehandeling. Op verzoek van de klager kan het bezwaar of het beroep schorsende werking hebben. Dit betekent dat de dwangbehandeling hangende het bezwaar of het beroep niet plaatsvindt. Maar er was toch een noodsituatie? Althans, er is gevaar dat beteugeld moet worden op de kortst mogelijke termijn. En in hoeverre is de klager hiertoe in staat gezien het feit dat het geval dat afgewenteld dient te worden in de regel wordt veroorzaakt door de gemoedstoestand van de klager? Er van uitgaande dat bezwaar- en beroepstermijn zes weken bedraagt, geldt dat dit te lang is voor de noodsituaties waarvoor het wetsvoorstel bedoeld is.

Samenvattend de volgende drie kritiekpunten. Ten eerste de vraag naar het aantal gevallen waarin een dwangbehandeling noodzakelijk is geweest of waarbij ingegrepen had moeten worden, maar dat wettelijk nog niet mogelijk was die dus helaas op dit moment niet beantwoord kan worden. Mocht de staatssecretaris naar aanleiding van de schriftelijke inbreng van de PVV de betreffende inrichtingen gevraagd hebben cijfers te gaan bijhouden, dan hoor ik dat graag. Ten tweede de vraag naar de behoefte van de verruimde mogelijkheid. En als laatste de toetsing van de voorgenomen dwangbehandeling. Het moet toch mogelijk zijn om daar een marginale toetsing binnen korte termijn door de rechter-commissaris op los te laten voordat de dwangbehandeling wordt toegepast?

Zoals eerder is opgemerkt, mensen in nood moeten geholpen worden, dus de vraag naar de behoefte van de verruimde mogelijkheid tot het toepassen van de dwangbehandeling moet eerst beantwoord zijn voordat de PVV kan besluiten met het wetsvoorstel in te stemmen.

facebooktwitterinstagrammail

We hebben 2885 gasten

donaties

doneer

Nederland
English