Nederland weer van ons

Als patiënt kun je erop vertrouwen dat het medicijn dat je slikt uitgebreid getest is voordat het op de markt komt. De werking en eventuele bijwerkingen kun je als patiënt nalezen in de bijsluiter. De apotheker houdt bij welke medicijnen je slikt, hoelang je ze slikt en ziet toe op wisselwerking onderling.

Hoe anders is dit met implantaten. Een CE keurmerk volstaat, terwijl dit volgens artsen onvoldoende is. Bijwerkingen of nadelige gevolgen zijn nergens na te lezen en niemand registreert iets. Waarom dit verschil? Een implantaat zit lange tijd in je lichaam, daar moet je dus ook op kunnen vertrouwen.

 

We kunnen wel stellen dat nu met de gebeurtenissen rond de PIP-implantaten dit vertrouwen geheel zoek is. Hoeveel vertrouwen heeft de minister nog in het CE-keurmerk en moeten we het Besluit Medische Hulpmiddelen niet aanscherpen? Hier wil ik graag een reactie op. Ten aanzien van de rol van de IGZ, ik ga ervan uit dat deze kwestie wordt meegenomen door mevrouw Sorgdrager. Graag een toezegging hierop van de minister.

 

Dan het aspect voorlichting. Het is gebleken dat lang niet iedereen goed wordt voorgelicht over de voor- en nadelen van implantaten. Geen enkel implantaat gaat een leven lang mee, een groot deel moet binnen 10 jaar vervangen worden maar veel patiënten zijn daar niet van op de hoogte. Hoe kunnen we de voorlichting aanscherpen en kunnen de beroepsverenigingen hier het voortouw bij nemen? Wat vindt de minister van het idee om een patiëntenbijsluiter voor implantaten en alle medische hulpmiddelen verplicht te stellen?

 

Ik lees dat de minister een werkgroep wil opzetten om de mogelijkheden van registratie in Nederland te laten onderzoeken. Wanneer gaat deze werkgroep van start? Ik wil erop aandringen dat de invoering van uniforme barcodering in dit opzicht veel kan bijdragen aan de patiëntveiligheid. Door de barcodering kunnen supermarkten en leveranciers binnen 4 uur hun producten traceren en terughalen. Registratie hoeft dus helemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Via barcodering kunnen de ziekenhuizen en particuliere klinieken de registratie van hulpmiddelen in hun hele logistieke stroom opnemen. Als daarnaast de beroepsverenigingen in richtlijnen vastleggen waar implantaten en hulpmiddelen aan moeten voldoen, dan kunnen zorgverzekeraars hierover afspraken maken met de zorgaanbieders. Dit lijkt mij namelijk ook een punt van aandacht, want hoe kopen zorgverzekeraars nu hulpmiddelen in? Op basis waarvan bepalen zij de kwaliteit? Richtlijnen en registratie via barcodering bieden transparantie en veiligheid. Laten de zorgverzekeraars hier actief een rol in spelen door dit als kwaliteitseis op te nemen. Steunt de minister dit voorstel zodat hier snel actie op ondernomen kan worden?

 

Tot slot. Hoeveel vrouwen in Nederland hebben nu deze implantaten? Zijn ze allemaal opgeroepen om ze te laten verwijderen? Wat betekent dit voor de capaciteit van ziekenhuizen en plastisch chirurgen? Verwacht de minister hier knelpunten, zoals wachtlijsten? En heeft dit nog gevolgen voor de geplande borstreconstructie operaties?

 

 

facebooktwitterinstagrammail

We hebben 4285 gasten

doneer

Nederland
English

steun ons ideal

donaties

donaties