Nederland weer van ons

De ziekenhuiszorg wordt elk jaar complexer. We zitten opgescheept met een voor patiënten volkomen ondoorzichtig declaratiesysteem, de DOT’s, een systeem dat ondanks deze naam helemaal niet transparant is. Neem een consult van ongeveer 10 minuten bij een kinderarts in een algemeen ziekenhuis zonder aanvullende onderzoeken. Het duurt een jaar voordat hiervan een rekening opduikt. Hierbij even de kanttekening dat de verkorting van de doorlooptijd van 365 dagen naar 120 dagen het systeem eerder complexer dan simpeler heeft gemaakt. Zo complex dat hier opnieuw een expertgroep voor opgericht moest worden. Maar dat terzijde.

Het bedrag op de rekening is dan een zogenaamd gemiddelde van alle consulten waarbij alle mogelijke extra’s zijn opgenomen. Welke extra’s dit zijn kan niemand in het ziekenhuis uitleggen, maar het bedrag zijnde € 327 is wel marktconform. Waarom een consult bij een kinderarts in België dan maar hooguit € 50 kost is mijn fractie een raadsel. Als wij hier in Nederland zoveel meer moeten betalen, maak dan duidelijk waar die extra kosten in zitten. Ik wil het gewoon eens tot op de cent uitgelegd. Kan de minister daarvoor zorgen?

Met de nieuwe samenwerkingsmodellen tussen specialisten en het ziekenhuis wordt het nog ingewikkelder. De Quick scan laat zien dat er nu dermate complexe organisatiestructuren zijn ontstaan dat die een risico voor de bestuurbaarheid van het ziekenhuis kunnen vormen. Hoe is het mogelijk dat we dit laten gebeuren? Het afgelopen jaar heerste in ziekenhuizen een ongekend verziekte werksfeer. Chirurgen hadden ruzie in het LUMC, op de KNO-afdeling van het UMC heerste een angstcultuur, Zorgsaam zat met conflicten tussen anesthesiologen en het Catharina ziekenhuis zat met de dermatologenkwestie. Stuk voor stuk bedreigende situaties voor patiënten. Ik vind het teleurstellend dat er zo weinig animo is om over te stappen naar loondienst en dat financiële motieven blijkbaar leidend zijn bij de specialisten. Kwaliteit en patiëntveiligheid raken zo steeds verder achterop.

De Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen ziet nog een ander risico voor de bestuurbaarheid van de ziekenhuizen. De doorstroom van de bestuurders stagneert omdat ze te weinig verdienen. Zesmaal modaal is niet genoeg. Blijkbaar halen deze bestuurders hun voldoening niet uit hun maatschappelijke inzet en goede zorg voor de medemens maar uit de stortingen op hun bankrekening. Het is daarom een grote schande dat de eerste uitzondering op de WNT2 is toegekend aan de bestuursvoorzitter van het UMC Utrecht. Zij mag het maximale inkomen overschrijden. Terwijl overal banen in de zorg verdwijnen, bezuinigingen doorgevoerd worden, spoedeisende hulpposten worden gesloten, weet de top zich weer te verrijken. Hoeveel uitzonderingen gaan er nog volgen? Wat heeft een wet voor zin als er gelijk al van afgeweken wordt? De PVV fractie vindt dit volkomen ongeloofwaardig en eist strikte handhaving van de WNT2.

In 2014 waren er minder klinische opnamen bij de UMC’s en topklinische ziekenhuizen, zo blijkt uit het rapport de Logistieke Barometer Nederlandse Gezondheidszorg van Ernst&Young. Dat lijkt gunstig want het kan duiden op een verschuiving naar de eerstelijns. Het aantal klinische ligdagen nam echter toe? Is dat om de vermindering van het aantal opnamen te compenseren? Worden patiënten daarom langer vastgehouden in het ziekenhuis? Of komt het omdat patiënten niet kunnen uitstromen omdat er geen thuiszorg geregeld is? De minister zal het toch met mij eens zijn dat dit hoe dan ook geen gunstige ontwikkeling is. Hetzelfde zien we bij de polikliniekbezoeken. Het aantal patiënten op de poliklinieken neemt af, maar het aantal herhaalbezoeken neemt toe. Opnieuw de vraag of dit gebeurt om de daling van het aantal patiënten op te vangen. Laat de patiënt nog meer een keertje ter controle terugkomen, elk consult brengt tenslotte weer € 327 in het laatje. Wat vindt de minister van deze ontwikkeling?

En wat is de reactie van de minister op het rapport van de IGZ dat ziekenhuizen meer operaties melden dan zij uitvoeren? Is dit gesjoemel om een bepaalde volumenorm te halen? Dan is dit opnieuw bewijs dat niet kwaliteit en patiëntveiligheid voorop staan, maar de eigen bankrekening.

Tot slot. De PVV-fractie verbaast zich over het rapport ‘Discoursanalyse rechtmatige zorg’. Dit rapport beschrijft de context waarin het debat over zorgfraude zich afspeelt. Waarom heeft het ministerie hier opdracht toe gegeven? Wat wil de minister met dit rapport bereiken? Het wekt bij mijn fractie sterk de indruk dat hiermee het thema zorgfraude ontkracht of afgezwakt moet worden. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Graag een reactie.

facebooktwitterinstagrammail

We hebben 2655 gasten

donaties

doneer

Nederland
English