Nederland weer van ons

Vz,

Dit wetsvoorstel Verplichte Geestelijke Gezondheidszorg (vGGZ) kent een lange voorbereidingstijd en door sommige partijen wordt aangedrongen op snelle behandeling en snel invoeren. Die partijen zou ik erop willen wijzen dat de wet Bijzondere opneming in psychiatrische ziekenhuizen (BOPZ) 20 jaar voorbereiding kostte. Het gaat hier immers om wetgeving die gedwongen opneming of gedwongen behandeling mogelijk maakt. Dit maakt inbreuk op het zelfbeschikkingsrecht van personen en is omkleden met diverse principiële en ethische bezwaren. Ik wil daarom benadrukken dat zorgvuldigheid hier echt prevaleert boven snelheid.

Het oorspronkelijke wetsvoorstel Verplichte GGZ had een aantal doelstellingen die een duidelijke verbetering waren ten opzichte van de huidige BOPZ. Aangezien deze doelstellingen al weer een tijdje geleden werden geformuleerd, namelijk in 2010, wil ik met name de eerste twee even onder de aandacht brengen.

1. De allereerste doelstelling was het versterken van de rechtspositie van personen met een psychische stoornis die tegen hun wil zorg krijgen.
2. De tweede doelstelling was het zoveel mogelijk voorkomen van dwang en de duur van dwang beperken.

In de afgelopen periode is het oorspronkelijke wetsvoorstel bijna compleet herschreven maar, zo kunnen we lezen in de nota van wijziging: de doelen en uitgangspunten blijven ongewijzigd. Maar is dat werkelijk zo?

Als ik de rechtspositie van de patiënt nader bestudeer kom ik tot de conclusie dat er juist maatregelen genomen worden die de rechtspositie ondermijnen.

Zo is de mogelijkheid tot hoger beroep tegen de zorgmachtiging weer ingetrokken. Gezien het feit dat een zorgmachtiging vrijheidsberoving en dwangmaatregelen legitimeert, dient juist hoger beroep mogelijk te zijn. Ik wil de minister vragen dit hoger beroep weer mogelijk te maken, zoals oorspronkelijk de bedoeling was.

Ook het oprekken van begrippen komt de rechtspositie van de patiënt niet ten goede. Zo is het begrip ‘gevaar’ uit de BOPZ vervangen door het begrip ‘schade’ en vervolgens weer vervangen door het begrip ‘nadeel’. Terwijl het begrip gevaar volgens mij gewoon voldoet. Bovendien is over het begrip ‘gevaar’ jarenlang jurisprudentie opgebouwd en heeft zo duidelijkheid gecreëerd over de interpretatie. Dit moet nu opnieuw gebeuren over het veel ruimer te interpreteren begrip ‘nadeel’. Dit nadeel is dus vooral nadelig voor de patiënt en ik zie niet hoe dit zijn of haar rechtspositie versterkt. Kan de minister hier op ingaan.

De grootste ondermijning van de rechtspositie van de patiënt is echter de observatiemaatregel. Op basis van een ernstig vermoeden kan iemand maximaal 3 dagen opgesloten worden ter observatie. De PVV-fractie vindt dit een ernstige inbreuk op het fundamentele recht op vrijheid en zelfbeschikking. Het is ook in strijd met de tweede doelstelling van de oorspronkelijke wet: het voorkomen van dwang. Het voorgestelde amendement van collega Leijten om de observatiemaatregel uit dit wetsvoorstel te schrappen heb ik dan ook mede ondertekend.

Vz,

Dwang is geen zorg en moet zoveel mogelijk voorkomen worden. Toch staat deze wet meer dwangvormen toe dan de BOPZ. Ook de aansluiting bij de DSM classificatie ten aanzien van de definitie psychische stoornis betekent een uitbreiding van de doelgroep. De eerste DSM begon met 106 stoornissen, de vijfde DSM kent er 350. Wij hebben ons hier al eerder kritisch over uitgelaten, het zou immers betekenen dat 1 op de 5 Nederlanders een psychische stoornis heeft. Zo wordt het wel heel makkelijk om een zorgmachtiging te regelen of iemand te dwingen tot zorg in de thuissituatie.

Wat is eigenlijk de achterliggende reden om dwangbehandeling thuis te laten plaatsvinden? Is het uit kostenoverwegingen, vanwege de bedden afbouw of om wachtlijsten te omzeilen? Waaruit blijkt dat ambulante dwangzorg thuis effectief is? En waaruit bestaat deze dwangzorg? Wordt de deur op slot gedraaid? Moet er onder dwang medicatie worden toegediend of urine opgevangen? Daarvoor kan iemand toch ook naar een polikliniek of naar een ander meldpunt? Gedwongen worden in je eigen woning is nogal een inbreuk op je privacy. Je woning hoort een veilige omgeving te zijn, daar zou je niet gedwongen moeten worden tot bepaalde handelingen. Is dwangzorg thuis nu wel echt noodzakelijk? En indien ja, hoe wordt dan de veiligheid gewaarborgd voor het personeel? Hun werk is dan immers een stuk risicovoller zonder de beschermde omgeving van een instelling omringd door collega’s. Graag een reactie.

We maken ons ook zorgen over de privacy voortvloeiend uit de informatieplicht. Ouders moeten bijvoorbeeld verplicht worden geïnformeerd. Ook als de betrokkene 50 jaar is en zijn of haar ouders 80 jaar. Hoe draagt dit bij aan de versterking van de positie van de patiënt om nog maar eens de 1e doelstelling van de oorspronkelijke wet aan te halen.

Tot slot.

Deze wet zou moeten leiden tot minder en kortere dwangzorg. Ik ben echter bang dat door begripsvervaging en oprekking de drempel voor dwangzorg juist verlaagd wordt en we een toename krijgen van dwangtoepassingen. Kan dit goed gemonitord worden? Is er al een werkend registratiesysteem? En moet er geen toetsingscommissie komen die achteraf dwangopnamen beoordeelt?

Het zal duidelijk zijn dat de PVV-fractie nog grote twijfels heeft over dit wetsvoorstel. We zijn dan ook benieuwd naar de antwoorden van de minister. Aangezien het veld heeft aangegeven in grote lijnen voorstander te zijn van deze nieuwe wet, althans van de oorspronkelijke versie, zullen we dat ook zeker laten meewegen.

facebooktwitterinstagrammail

We hebben 2975 gasten

donaties

doneer

Nederland
English